Dankbaarheid en Contact

Vannacht heb ik het genoegen gehad mijn vader, door mij Papaloe genoemd, te mogen zien. Dat is, die heb ik 'weer' mogen zien. Papaloe overleed in 2011 op 30 April. Nadien heb ik hem voornamelijk gevoeld, niet gehoord of een ander teken van aanwezigheid. Ofwel ik voelde zijn energie rondom mij, wat het sterkste merkbaar was wanneer ik bij 'ons thuis,' bij mijn moeder thuis was. 

Met name direct voor en na zijn overlijden voelde ik een aantal keer zijn hand op mijn linkerwang, zoals hij gedaan had in zijn laatste levensdagen. Hij kon niet aangeraakt worden, enkel aan zijn hoofd had hij geen pijn, op alle andere plekken op zijn lichaam was een aanraking een hel van pijn voor hem. Daarom ben ik maar steeds boven hem gaan hangen zodat hij me kon zien, en zodat hij mij kon aanraken als hij het op kon brengen. Wat hij dus deed, door zijn rechterhand op mijn linker wang te leggen. 

Na zijn overlijden heb ik via twee andere dierbaren, onafhankelijk van elkaar, een bericht van mijn vader mogen ontvangen. Wat voor mij een bevestiging was van de afspraak, die Papaloe en ik jaren eerder eens hadden gemaakt. Eerlijk gezegd ging ik er vanuit dat hij dat niet meer wist. Niet dat hij het vergeten zou, mocht hij het zich nog herinneren. We spraken destijds af dat degene die het eerste zou overlijden 'terug zou komen' om aan de ander direct bewijs te leveren van het voortbestaan van de essentie/ziel na de dood. Zodat we het uit eigen ervaring zouden hebben en niet van horen zeggen of 'boekenwijsheid.'

Daarna was het stil en het was voor mij ook helemaal goed verder. Ik had vrij snel vrede met het overlijden van mijn dierbare vader, mijn beste vriend, de enige man die onvoorwaardelijk van me hield, zonder pretenties. Mijn leven had een wending genomen, maar ja daar staat het leven om bekend tenslotte en waarom zou ik een uitzondering zijn op al die andere mensen die me voor waren gegaan in een soortgelijk proces. Ik had er vrede mee omdat ik hem letterlijk de week voor zijn overlijden weg heb voelen gaan. Zijn ziel nam met de dag meer afstand van zijn lichaam. Of ik het voelde door de connectie die wij als vader/dochter hebben, ik weet het niet want ik heb geen referentiekader, maar ik voelde hem gaan. 

In die periode heb ik ook heel duidelijk een telepathisch contact ervaren en hem, zoals velen anderen die me voorgingen in het afscheid nemen van een dierbare, aangemoedigd om te gaan. "Ga maar Papaloe, deze pijn is niet de moeite om aan het leven vast te blijven houden. Wees gerust Mamaloe staat er niet alleen voor," en zo meer. Tijdens het wegglijden van zijn ziel heb ik nog één keer wezenlijk menselijk contact met hem gehad. Aangezien ik wist dat hij zou gaan, was het voor mij belangrijk een laatste moment te hebben met hem. Zodoende stond ik al een tijdje langs zijn bed, maar wilde hem niet wakker maken. Op het moment dat ik me omdraaide, ving ik de ogen van mijn nichtje, die met een knik van haar hoofd aangaf dat Papaloe zijn ogen had geopend.

Dus draaide ik me naar hem terug om op een kleine afstand boven zijn hoofd te gaan hangen zodat ik oogcontact kreeg. Hij was er, helemaal helder, ik zag het. Ik keek hem aan en zei "Papaloe, I love you." Hij glimlachte naar me, legde zijn hand tegen mijn wang, waarna hij weer in slaap gleed. Dat was het laatste dat hij deed, daarna is hij niet meer wakker geweest. Drie dagen later was hij weg, hij was op 'wereldreis' gegaan. 

Het overlijdensproces van mijn Papaloe heeft mij veel gebracht, en ik weet dat dit raar zal klinken. Het heeft me met grote dankbaarheid gestemd om een aantal redenen. Allereerst was ik enorm dankbaar dat hij maar zo'n kort ziekbed heeft gehad. 10 April werd hij opgenomen in het ziekenhuis en 30 April, de dag dat in heel Nederland de driekleur wapperde omdat het Koninginnedag was, en op de dag van zijn crematie 5 Mei nog eens. Het was letterlijk Papaloe's Bevrijdingsdag. 

Maar ook dankbaar om de intense saamhorigheid die wij als familie voelde, ons gezin met partners en kleinkinderen, ooms, tantes, neven en nichten, maar ook vrienden, kennissen en oud-collega's. De herinneringen die werden opgehaald, verhalen die ik hoorde die ik niet eerder hoorde waardoor hij toch weer een beetje tot leven kwam. De vreemde soort feeststemming die er heerste ook,  het vieren van mijn vader's leven. Het mooie afscheid dat we hem hebben gegeven. Alles was precies zo het had mogen zijn en zo wij als nabestaanden hadden gewenst, en mijn vader zelf ook. 

Dat allemaal en meer, maar bovenal dankbaar voor het ontdekken en leren kennen van delen van mezelf die voorheen nog niet aan de oppervlakte van mijn persoonlijkheid waren verschenen. Daar kan ik wel een paar A-viertjes aan wijden, maar laten we het houden zoals beschreven en het daar bij laten. 

Om en nabij een half jaar later, ergens in Oktober, zaten mijn manneke en ik onderuitgezakt in de bank een film te kijken. Relaxed avondje, drankje en een hapje, een goede film en elkaar. Op geen enkele wijze was mijn vader in mijn hoofd en was er ook geen associatie met mijn vader geweest gedurende de dag. Ik loop altijd terug om te kijken of er associaties zijn die een bepaalde gedachtegang opgewekt kunnen hebben, als er iets bijzonders gebeurt, in het kader van 'laten we het vooral realistisch houden.' Maar niets van dat alles. 

Ergens halverwege de film voelde ik ineens een energieveld naderen waar je U tegen zegt. Voor ik er goed en wel erg in had ontstond er boven de salontafel een soort vortex, een wervelend energieveld dat de vorm aannam van een soort poort. Tot mijn grote verbazing ging die poort open en stapte mijn vader half naar buiten. Ik keek hem aan en zeg alsof het de normaalste zaak van de wereld is "Dag Papaloe." Hij glimlachte naar me stapte terug en weg was de vortex. Dat was wel zo bijzonder daar gaan alle woorden mank aan. Het mooie ook was dat hij 'een blouse droeg' die ik niet thuis kon brengen als zijnde van hem. Zacht geel met korte mouwen. 

Een dag later belde ik Mamaloe, en vertelde haar wat er gebeurt was en vroeg naar die blouse. Ze antwoordde met "Jawel ons pap heeft wel zo'n blouse!" Euh ...  okay! Een paar dagen later was ik bij ons thuis en liet ze me die blouse zien! Nou ja! Of ik dat had gekregen als extra bevestiging. Ik twijfelde geen seconde aan mijn ervaring, maar dat maakte het toch wel speciaal. Na deze ervaring wist ik dat DIT zijn aandeel was geweest in de afspraak die wij hadden gemaakt. We hadden geen afspraak van mens tot mens gemaakt, maar van ziel tot ziel. 

Dan naar de ervaring van vannacht. Op het moment dat ik ging liggen om te gaan slapen en mijn ogen sloot zie ik eerst Michael, 'mijn Michael.' Dat toverde een enorme glimlach op mijn lippen. Maar toen zag ik mijn vader! Wow! Hij zag er zeker 30 jaar jonger uit of iets in de trant. Werd daar zo blij van. Mamaloe was er ook en zij waren zo blij elkaar te zien, hartverwarmend. 

Zodoende zag ik mijn vader weer na 6 jaar en ik weet niet waarom, maar dat doet er ook niet zoveel toe. Het was een kadootje. Ik vraag niet om beelden, die komen gewoon, hetzelfde als met uit mijn lichaam treden, ik doe daar niets voor dat gebeurt gewoon. Hetzelfde met zeker weten en zien, ik doe daar niets voor dat is er gewoon. Zover dan maar even.

May your days be filled with
Light, Love and Laughter
Be Safe. Walk with God. Peace.

© Cormael 2017 23/03