No One Hears You

Today the band Slick launched their new song No One Hears You. What a surprise, my heart jumped! Catchy, dark and vivacious. I just wish everyone to listen to the song even if it is only once. David (the composer) has the wonderful ability to make his guitar weep, literally, and not gently, full force straight from the heart and soul. We know each other for 23 years and he never ceases to surprise me one way or another. I am not directly a guitar-kinda-gal, because I am a bass-kinda-gal, but I can listen to his chords at any moment of the day and dig it each time, over and over again. A long time ago he played the strings of my heart, in a gentle way, and I seem to forget until I hear him play (and sing!) again!

Paula

In 2000 werd ik enorm geraakt door het verhaal van een vrouw in een tijdschrift waarvan ik de naam niet meer weet. Ik kende haar niet, had haar naam ook niet eerder gehoord, en toen ik haar naam tegenkwam was ze inmiddels overleden. Geboren in 1959, overleden 2000. Presentatrice, auteur, fotomodel kortom een media-icoon. Maar dat weet ik NU, toen was ik me daar totaal niet bewust van. 

Paula's verhaal raakte me door haar alles verzengende liefde voor een man die drie jaar eerder was overleden, door zichzelf van het leven te beroven. Zijn dood heeft zij nooit, weet ik nu, kunnen accepteren omdat ze hem niet in staat achtte haar en hun 18 maanden jonge dochtertje aan hun lot over te laten. Enkel zat dat natuurlijk veel gecompliceerder in elkaar dan zo zij het overbracht. 

Dankbaarheid en Contact

Vannacht heb ik het genoegen gehad mijn vader, door mij Papaloe genoemd, te mogen zien. Dat is, die heb ik 'weer' mogen zien. Papaloe overleed in 2011 op 30 April. Nadien heb ik hem voornamelijk gevoeld, niet gehoord of een ander teken van aanwezigheid. Ofwel ik voelde zijn energie rondom mij, wat het sterkste merkbaar was wanneer ik bij 'ons thuis,' bij mijn moeder thuis was. 

Met name direct voor en na zijn overlijden voelde ik een aantal keer zijn hand op mijn linkerwang, zoals hij gedaan had in zijn laatste levensdagen. Hij kon niet aangeraakt worden, enkel aan zijn hoofd had hij geen pijn, op alle andere plekken op zijn lichaam was een aanraking een hel van pijn voor hem. Daarom ben ik maar steeds boven hem gaan hangen zodat hij me kon zien, en zodat hij mij kon aanraken als hij het op kon brengen. Wat hij dus deed, door zijn rechterhand op mijn linker wang te leggen.